Doktor Dobrze - masażysta Tomasz Jakobielski


† Śp. Joanna Józefa Jabłońska

Joanna Józefa Jabłońska, z domu Salska, urodziła się 14 maja 1939 roku w Warszawie. W latach 1946-56 wychowywała się w bardzo trudnych warunkach materialnych. Jej ojca Stanisława Salskiego, dowódcę Okręgu Śląskiego NSZ, początkowo skazano na karę śmierci, a później, po pięciu latach, na dożywocie. Aby pognębić aresztowanego, domagano się od matki Joanny wystąpienia o rozwód. Wobec odmowy wyrzucono ją z pracy, z państwowej instytucji. Utrzymywała rodzinę, pracując w prywatnych zakładach pracy.

 

Joanna, będąc córką „bandyty i kolaboranta hitlerowskiego” – tak zaszeregowywano ludzi z podziemia niepodległościowego – nie mogła zostać przyjęta do żadnej szkoły ogólnokształcącej w rejonie Warszawy. Dzięki interwencji członków konspiracji umieszczona została w Zakładzie sióstr Felicjanek w Aninie. Tam zdała maturę. Pomimo wypuszczenia ojca z więzienia na przełomie 1956/57 roku,  w dalszym ciągu była traktowana jako obywatelka drugiej kategorii. Dowodem tego była dwukrotna odmowa przyjęcia na studia, pomimo dobrze zdanych egzaminów. Dopiero za trzecim razem udało się jej uzyskać indeks uniwersytetu. W 1963 roku obroniła dyplom magistra na Wydziale Biologii i Nauki o Ziemi Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1969 roku dyplom doktora nauk.


W 1963 roku Joanna zdecydowała się poślubić kolegę ze studiów – Bolesława Jabłońskiego. Fakt, iż uczestniczył on w konspiracji dla potrzeb kardynała Stefana Wyszyńskiego, co w konsekwencji mogło doprowadzić do aresztowania męża i podzielenia losu jej matki, nie stanowił dla niej problemu.


W roku 1978 zamieszkała z rodziną w Otrębusach, gdzie zajęła się wychowywaniem czterech synów. Mąż Bolesław w latach 1978/80 brał udział w wyprawach antarktycznych. W czasie działań jawnej „Solidarności” Joanna zorganizowała grupę około 20 osób z Otrębus i Kań, którym dostarczała niecenzurowaną prasę oraz książki z drugiego obiegu. Po wprowadzeniu stanu wojennego osoby te wyraziły chęć uczestnictwa w konspiracyjnej organizacji, nazywanej początkowo Grupami Specjalnymi RKW Mazowsze, a następnie Grupami Oporu „Solidarni”. Do zadań Joanny należało między innymi wykonywanie korekt, a także sortowanie i składanie wydrukowanych tekstów z drukarni, znajdującej się w jej domu przy ul. Toeplitza. Nielegalne czasopisma, ulotki i książki z drukarni w Otrębusach okoliczni mieszkańcy otrzymywali już w niedzielę. W poniedziałek/wtorek trafiały do nich kolejne materiały, które Joanna przywoziła z Warszawy w ramach wymiany.

 

W latach 1983 – 1989 odbierała z mężem, synami i Andrzejem Grabickim, mieszkańcem Otrębus, transporty z Francji deponowane później dla Grup Oporu w klauzurowym klasztorze w Łodzi. Matryce, farby i pistolety gazowe, opakowane w tzw. „uszczelki”, czyli ubrania, leki i artykuły spożywcze, wspólnie z Marią  Wojtysiak i jej mężem, segregowała następnie w domu. Po uprzedniej akceptacji ks. Andrzeja Lepianko rozprowadzane były one wśród mieszkańców Otrębus i Kań. W takich okolicznościach zrodziła się koncepcja utworzenia Parafialnego Zespołu „Caritas”, który formalnie mógł powstać dopiero po transformacji w 1989 roku.

 

Samochód, którym jej mąż wyjeżdżał na Kresy, Joanna wypełniała Pismem Świętym, katechizmami i medalikami. Wyjazdy męża stanowiły dla niej ogromne przeżycie – łzy w oczach, znak krzyża na czole i żarliwa modlitwa nieodłącznie towarzyszyły pożegnaniom, mimo że rodzina była „ubezpieczona” od strony prawnej i ekonomicznej przez kurię.

 

W latach 1978 – 1981 Joanna udostępniła swój dom na potrzeby sióstr zakonnych, uczących religii. Sama wyjeżdżała z dziećmi z naszej parafii jako opiekunka i pomoc kuchenna w okresie ferii letnich i zimowych. Częstokroć załatwiając bezpłatne miejsca odpoczynku. Dostrzegała potrzebę niesienia pomocy niezamożnym. Potrzeba ta doprowadziła do legalizacji w 1991 roku Parafialnego Zespołu „Caritas”. W ramach jego działalności organizowane były festyny, aukcje i kiermasze w celach charytatywnych. Obdarzona zdolnościami artystycznymi, Joanna wiele czasu poświęciła na wykonywanie świątecznych ozdób na kiermasz. Znacząco przyczyniły się one do zbiórki kwoty umożliwiającej wsparcie potrzebujących.

 

Na kartach historii Otrębus oraz w szczególnej pamięci ich mieszkańców, Joanna zapisała się jako inicjator budowy szkoły w Otrębusach, podczas gdy władze Podkowy Leśnej odmówiły przyjmowania do swojej placówki dzieci z Kań i Otrębus. W 1992 roku została pierwszym dyrektorem wzniesionej w  błyskawicznym tempie szkoły. Początki działalności instytucji przynosiły trud w postaci problemów finansowych. Nie zniechęciło to jednak Joanny. Sama powzięła zadanie przygotowania pomocy naukowych.

 

Pełniąc funkcję dyrektora, wynajmowała szkolne pomieszczenia w celu pozyskania funduszy na wyposażenie sali gimnastycznej oraz urządzenie zieleni wokół budynku. O jej pasji do działań społecznych świadczy również wieloletnia praca w parafialnym piśmie „Effatha”.


13 lipca 2015 roku, po długiej i wyczerpującej chorobie, Joanna odeszła z tego świata. Spoczęła w grobie rodzinnym, w Zarębach Kościelnych.

 

Pośmiertnie, za zasługi na rzecz niepodległości w latach 1956 – 1989, została uhonorowana przez Urząd ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych odznaką „Działacza Opozycji Antykomunistycznej”.

 

Wspomnienia Bolesława Jabłońskiego, męża Joanny


Komentarze

Komentarze mogą być dodawane i oglądane tylko przez zalogowanych użytkowników. Zaloguj się lub zarejestruj jeśli jeszcze nie posiadasz konta.

Powrót